20130511_151814 Rainbow Pride Brugge 2013: feestje onder vrienden

Met op zijn piek een opkomst van 50 mensen, was de vijfde editie van de Brugse Rainbow Pride niet een groot succes te noemen. Desondanks heeft de enthousiaste muzikale act in het Koningin Astrid Park er een heus feestje weten bouwen. De afterparty in The Pub had tot in de vroege uurtjes een voelbare positieve vibe.

Het weer van die ochtend voorspelde het al: het was wisselvallig en zo zou je de hele Rainbow Pride in Brugge kunnen bestempelen. Niet echt goed, maar zeker ook niet slecht. Tijdens de wandeltocht om het dak van de grote tent op te halen, had Remi Bruggeman (de eindverantwoordelijke van de Rainbow Pride) even tijd voor een interview. Zijn verwachtingen waren gemengd optimistisch: “De verwachtingen zijn gemengd doordat het weer niet echt meezit. We hopen toch een 100 à 150 man te mogen ontvangen, maar we maken er hoe dan ook een prachtige pride van. Het thema is hetzelfde als de pride in Brussel, ‘Rainbow Families’. Verder geven we daar niet veel richting aan. Het is een pride: tonen dat we er zijn en staan, ook in Brugge, waar het soms wel wat moeilijker is. Verder is het misschien wel speciaal dat het voor de eerste keer gedragen is door de verenigingen. Hierbij hielpen Jong & HiB, Omegagay, Gayso en LezBruges prominent aan mee. We mochten op goede steun rekenen van çavaria en Stad Brugge. Hoe dat zal uitlopen zullen we straks zien.”

LGBT’s hebben het in Brugge niet gemakkelijk. Is Brugge wel gay-friendly genoeg om een pride te organiseren? Remi is sceptisch maar strijdlustig: “Als we kijken waar we vandaan komen is het stadsbestuur van Brugge reeds veel verbeterd. Er hangen regenboogvlaggen, er is een Rainbow parade, er wordt werk gemaakt van een beleidsplan en er is een opbouwende samenwerking tussen de meeste verenigingen en de Diversiteitsdienst. Toch blijft het probleem dat de holebi-transgendergemeenschap moeilijk aanvaardbaar is, binnen de familie lukt dit nog (soms), maar op straat krijg je al sneller een ‘scheve blik’ of scheldwoorden naar je hoofd geslingerd. Dit is niet enkel in Brugge, maar dat is ook voelbaar over heel België. Daarmee is deze pride, net als elke pride, iets symbolisch. Het gaat er om dat we streven naar aanvaardbaarheid en erkenning in de maatschappij. We hebben alle rechten verworven dat we kunnen wensen, maar we hebben nog altijd geen aanvaardbaarheid kunnen creëren binnen de maatschappij. Dat is een werkpunt waar de hele gemeenschap nog hard moet aan werken.”

De Rainbow Pride ving stipt om 3 uur aan op het stationsplein. Met een druilerig weertje en in een stevig marstempo verliep de tocht langs het Koning Albert I Park, ‘t Zand, de Grote Markt en de Burcht naar het Koningin Astrid Park. Voorop reed een blauwe bloemetjeswagen met een zacht muziekje, wapperde een gigantische regenboogvlag tussen zijn dragers en volgden zo’n 35 sympathisanten en vertegenwoordigers van holebiverenigingen, al dan niet met een spandoek of vlag. Kleurrijk en vrolijk! De parade kreeg onderweg aardig wat bezien van de bezoekers aan de Meifoor en de toeristen in de winkelstraten. In het algemeen waren de omstaanders verwonderd of zelfs nieuwsgierig. Er heerste een vriendelijke, open atmosfeer.

Vroeger dan verwacht kwam de stoet aan in het Koningin Astrid Park dat voor die dag werd omgedoopt tot ‘Villa Holebitra‘. In de Villa Bota werden de bezoekers via een projectie getrakteerd op een voorproefje van het toneelstuk ‘Koud, als je me aanraakt‘. Info over een miniholebimuseum en diverse standjes van holebiverenigingen verzorgden het informatieve luik van deze pride. Op de mainstage gaf het covergroepje ‘Alex, Rudi & Ilse‘ een steengoed staaltje X-factor-performance, waarbij ze op pure enthousiasme het publiek meermaals tot een polonaise konden aanzetten en een machtig leuk dansbaar feestje hebben gebouwd! Zodra het optreden was afgelopen, werd de pride anderhalf uur vroeger dan gepland afgerond. In een sfeer van verbondenheid werd het feestje verdergezet in @ The Pub; een praatcafé dat mede dankzij de werking van PAL erg populair is bij LGBT’s in Brugge.

De meningen van de deelnemers tijdens de Rainbow Pride waren uiteenlopend. De lage opkomst werd als grootste pijnpunt beschouwd, de muzikale act viel erg in de smaak en over de nieuwe locatie waren de opinies verdeeld…

Tim: “Het was een droge, levenloze optocht. In Brussel zal het wel anders zijn. Het was jammer dat er geen muzikale begeleiding was van die trommelaars zoals vorig jaar. En hier (in het Koningin Astrid Park, red.) is het net als een vriendengroepje.”

Krystel: “Met zo’n parade is het de bedoeling om een eenheid te vormen met alle mensen, los van hun geaardheid, maar doordat we nu in het Astridpark in plaats van op de markt zitten en niemand het ziet…”

Nick: “Er is veel minder volk dan vorig jaar. Misschien ligt het aan de reclame? Vorig jaar was het alleszins meer geweten. Ik weet ook niet of het een minpunt is om de pride in het Astridpark te houden. Vorig jaar was er meer volk gekomen doordat er op de markt meer volk was die kwam meekijken.”

Sabine: “Het opzet is zeer leuk. De locatie vind ik intiem en gezellig. De artiesten zijn heel tof. Het is alleen jammer van de kleine opkomst, maar zoals ze zeggen: kwaliteit staat boven kwantiteit! En ik kijk hoopvol uit naar volgend jaar.”

Gillian: “Leuke locatie in het Astridpark.”

Sofie: “Het is mijn derde keer dat ik erbij ben en ik vind het vooral jammer dat de trommels er niet bij waren. Voor de rest vind ik het hier wel goed.”

Deborah: “Het zijn hele toffe komische gasten die optreden! Alhoewel ik vlakbij woon, was ik nog nooit naar de pride geweest. Maar ik kom volgende keer zeker terug!”

Peggy: “Ik ben speciaal van Brakel naar hier gekomen! Ik vind het alleen jammer dat er weinig volk van LezBruges aanwezig is.”

Luc: “Het is goed dat de boodschap duidelijk werd doorgegeven. We kunnen een meningsverschil hebben, maar het is belangrijk om altijd te blijven strijden om uit te komen voor wie je bent. Het is jammer dat er weinig volk is. Ik vraag me af waarom dat zo is? Vorig jaar heeft PAL meegeholpen, maar dit jaar waren ze er blijkbaar niet bij? De sfeer blijven voortzetten, zelfs met een kleine groep, is belangrijk. Ik vind het leuk om alle anderen hier te leren kennen.”

Mede dankzij Tjap Pintoe werd de Rainbow Pride zeer intens gefotografeerd. Foto’s met een kunstzinnige toets op de Facebook van Tjap en eigen foto’s hieronder.

In samenwerking met